Hepsine baktım, üzülüyor gibiydiler. Kendimi geçtim, onların üzülmemeleri için iyiymiş numarası yaptım.
Ben hiç iyi olmadım.
Onlar hep iyiydi. Ama hiç iyi görünmediler.
Ben ağlarken bile onları güldürmenin peşindeydim.
Güldüler.
Ben hiç gülmedim.
Ben bilemedim. Ben aşıktım,akıllı kalamadım.
Ben ne öğrendim biliyor musunuz?
Çok acı çekiyor gibi görünenler,acı çektiriyor hep.
Ben ne insanlar tanıdım,matematiği mahvettiği hayatları toplayarak öğrenen. Ben sevilmek istiyorum diyip,deli gibi sevilince delisin diyip giden.
Birini mutsuz edip,mutluluğu beklemenin adı “çok beklersin” olmalı.
Birini kandırıp,eğlenmenin adı “bir daha eğlenemeyeceksin” olmalı.

Hayatıma giren herkes, hayatımın içine sıçtığı için benden özür dileyip gitti.
En son birisi geldi.
Geldi,sıçtı ve gitti.
“Sana beni affet diyemem” dedi.
“Özrünü karakterine sakla”,dedim.“Mutluluğu hak etmiyorsun.”